Hitte, stranden en veel plezier!

Hallo allemaal,

Het heeft even geduurd, maar eindelijk heb ik weer de mogelijkheid om wat te schrijven.
Ik hoop dat iedereen een beetje een goeie start van 2008 heeft gehad?

De afgelopen weken zijn omgevlogen en ik heb ontzettend veel moois gezien en meegemaakt! Op dit moment voel ik me dan ook een beetje verloren in Sydney, omdat ik voor het eerst sinds tijden weer alleen ben en het weer erg slecht is momenteel.
Maar het zal allemaal wel snel weer wennen neem ik aan, zeker als ik zelf mijn foto’s bekijk, die allemaal heerlijk zonnig zijn :-).

Na mijn laatste berichtje hebben Nadia en ik eerst Oud en Nieuw gevierd in Sydney. Het was een aparte dag. Ik had ’s morgens nog een afspraak in de stad en we hadden het idee dat we wel op tijd zouden zijn als we om 2 uur ’s middags (ja, je leest het goed!) een keertje naar de stad zouden gaan om een plekje te zoeken om het vuurwerk ’s nachts te bekijken. Maar om 10 uur ’s ochtends liep iedereen al met picknickmanden en drankvoorraden rond in de haven en de Botanic Gardens op zoek naar een plekje. Dus ik was ff bang dat het ons allemaal mis zou gaan.
Gelukkig was Jenny (Tasmanië) met een vriendin in de stad en die hadden al een heel mooi plekje gevonden (MacMahonspoint). Ze zouden proberen voor ons ook plek vrij te houden. Ik miste natuurlijk ook nog de ferry naar Manly, waar ons hostel was. Zodoende waren we na het douchen en optutten pas om een uur of 5 bij Jenny. Maar daar was gelukkig nog plek op het gras en het uitzicht was geweldig (zie foto’s). Uitzicht over de hele haven! We hadden geen idee waar het vuurwerk precies zou zijn, maar we zagen in ieder geval alles:-).
Helaas werden we nog wel aangesproken door de politie, omdat we een fles wijn hadden gekocht, wat niet was toegestaan. Vreemd eigenlijk, want iedereen liep rond met bier en wijn, of drank in een papieren zak, zodat je niet kon zien wat erin zat…. Maar goed, gelukkig hebben we geen alcohol nodig om lol te hebben. Het eerste vuurwerk was om 9 uur (voor de kinderen) en op zich een hele happening in 2 hoeken van de haven. Daarna nog weer 3 uurtjes wachten en toen was het eindelijk 12 uur…. En de hele haven was vol vuurwerk!! Geweldig gezicht, op een gegeven moment was er zelfs vuurwerk op de gebouwen van de skyline, je wist niet waar je kijken moest!! Ik heb geprobeerd om jullie een filmpje te sturen, maar dat werkte geloof ik niet. Op deze site moet ie wel werken, dus veel plezier ermee…:-).
David, een nieuwe kennis hier in Sydney (ik zit nou ook op zijn kantoor de foto’s te downloaden), kwam ook nog even naar ons plekje en wilde ons meenemen naar een feest. Maar we waren eigenlijk best wel gaar van al die uren wachten en de volgende dag moesten we alweer om 10 uur uitchecken uit het hostel, omdat we naar West-Australië (verder aangeduid als WA) zouden vliegen. En dus bracht ie ons terug naar het hostel na een wandeling van ongeveer een half uur naar zijn auto op onze ongemakkelijke schoenen. Typisch Australisch, ze zeggen dat het 10 minuutjes lopen is en vervolgens ben je een halfuur onderweg…maar goed.

De dag erna vlogen we naar Perth om ons WA-avontuur te beginnen. Allereerst hebben we een paar dagen rondgehangen bij Irma en Erik en hun kinderen Tom en Alana (in mijn vorige verhaaltje al genoemd). Ze hebben een prachtig huis met uitzicht over Perth en omgeving, wat vooral ’s avonds erg mooi is. Ik heb er helaas geen foto van gemaakt, vergeten, waarschijnlijk door de hitte…. Ik had het net over rondhangen en dat was niet zonder reden. We maakten kennis met de hitte van West-Australie, met temperaturen van 41 tot 43 graden. En als je dat niet gewend bent, kan je eigenlijk alleen maar rondhangen dus…, veel te warm om iets te doen!
De eerste dag heeft Irma ons Perth en omgeving laten zien en de tweede dag zijn we de stad ingeweest om nog wat inkopen te doen voor de tour e.d.

De vrijdag vertrokken we alweer met de tour en mochten we om 6.15 uur al klaar staan bij de pickup waar dus ook nog een treinreis aan vooraf ging… (pffff…,hoezo vakantie!). Hulde aan Erik, die ons met de auto naar het station heeft gebracht op dit tijdstip :-)
.
Nadia en ik kwamen achterin de bus terecht samen met Andrew (Adelaide) en Gavin (Canada). Al gauw hadden we de naam “backseat-guys”. Niet alleen omdat Andrew een geweldige vertolking van de Backstreetboys neer kon zetten (zie filmpjes), maar ook omdat we de hele dag zaten te zingen en dansen, tot grote ergernis van een aantal medereizigers natuurlijk…:-). Vanaf het begin hadden we het gevoel elkaar al jaren te kennen en dat is de hele reis zo gebleven.

WA is een ontzettend leeg en uitgestrekt deel van Australië. We hadden 5 dagen de tijd om van Perth naar Exmouth te reizen. Dit bleek toch wel een race tegen de klok te zijn, want de afstand is behoorlijk groot. Zeker de eerste dag, toen we een grote afstand hadden af te leggen en we ook nog een klapband kregen. We kwamen daardoor erg laat in een overvol hostel aan, iets wat zich nog een aantal dagen heeft herhaald (de lekke band gelukkig niet meer).
De bezienswaardigheden zijn voornamelijk Nationale Parken in de vorm van Gorges, riffen en stranden etc. Tussen deze highlights in is het voornamelijk bush- en woestijnachtig, met de welbekende rode aarde en meestal een strakblauwe lucht. Gelukkig hadden we airconditioning in de bus, wat ook weer heel verraderlijk kan zijn als je denkt tijdens een stop even een frisse neus te halen. Op een gegeven moment stapten we uit en leek het of we dichtbij een kachel stonden ofzo. Ik dacht dat het de bus was die oververhit was, maar we liepen ervan weg en het werd steeds warmer. Vervolgens begon het te waaien, maar ook de wind was niet fris, maar loeiheet!! Het lijkt of je lichaam in brand staat dan, ongelooflijk…. Het bleek die dag ergens rond de 46 graden te zijn en een dag erna ook tussen de 46-48 graden in. Een eitje bakken op een putdeksel is dan ook geen probleem... De hete dagen in Nederland zijn er echt niks bij!! Een hele aparte ervaring. Ik hoorde echter dat dit nog niks is vergeleken met het welbekende “redcentre” van Australië, waar het volgens de geleerden zo’n 65 graden kan zijn op een warme dag. Dus ik heb besloten daar maar in het najaar heen te gaan :-).

Maar goed, zoals jullie kunnen zien, veel rotsen, stranden wat andere zaken, zoals een slangencentrum en een klein landje in WA, de Hutt River Provence, met als staatshoofd Prince Leonard. Hij heeft zijn eigen munteenheid, postzegels, troon en een visumstempel voor in het paspoort. Volgens mij kan zoiets alleen maar hier…, erg vreemd. De foto’s laten ook de stromatoliten zien (weet niet of ik het goed schrijf). Het lijken zwarte rotsjes in zee, maar het schijnen levende organismen te zijn, die alleen maar in WA voorkomen.
Ook konden we kijken naar het voeren van “wilde” dolfijnen in Monky Mia. Helaas hadden ze op de dag dat wij er waren niet zo’n zin, totdat wij een boottochtje wilden maken en er toch nog 3 op kwamen dagen. Op dat moment vond ik de inmense pelikanen interessanter…. Verder is er op de foto’s te zien hoe het landschap was in de NP en tijdens de busreis en hoe de stemming in de bus was:-).

Nadat we na 5 dagen al afscheid moesten nemen van "onze" Gavin (met baard), was het een stuk rustiger (helaas). Nadia en ik trokken daarna verder op met Andrew (de andere mannelijke helft van onze back-seat crew, zie foto’s met zijn vieren) en daarbij kwam later ook Harry (Duitsland).
Nadat we in Perth terug waren, wilden Nadia en ik eerst een camper huren voor 3 dagen. Echter het minimum aantal dagen daarvoor was 5, dus die vlieger ging niet op. Dus besloten we maar “gewoon” een auto te huren. Terwijl we aan het boeken waren kwam Harry bij ons klagen dat hij geen werk kon vinden voor 2 weken in Perth en dat ie niet wist wat ie zolang moest doen daar. We vroegen hem of ie met ons meewou en dat heeft ie toen maar gedaan, dus we hebben het zuidwesten met zijn 3-en verkend, na ook afscheid van “onze “ Andrew te hebben genomen (het was net een afvalrace).


Het klimaat was daar gelukkig wat koeler en het was er zelfs groen soms. Vooral rond Augusta, waar “the meeting of the Oceans” te zien is. De “Southern Pacific and the Indian Ocean” komen daar bij elkaar, wat nogal onrustig water met zich meebrengt. Wel mooi om te zien…
Ook in het Zuidwesten bij Bunburry hadden de dolfijnen geen zin om met ons te spelen. We besloten daarom maar de laatste dag om onze “busdriver” Gary te gaan bezoeken in Gingin, zo’n 90 km ten noorden van Perth. Hij had ons allemaal uitgenodigd, dus we wilden wel eens zien waar hij woonde. Hij heeft een leuke kleine farm met van alles en nog wat en hij wil binnen een paar jaar ook toeristen ontvangen, die daar dan ook kunnen logeren en schaapscheren kunnen zien etc…. Het was erg gezellig om hem nog even weer te zien en hij woont ook in een heel mooi en vruchtbaar gebied van WA, met veel fruitplantages en wijngaarden. We kwamen er ook achter waarom hij niks aan het koken deed tijdens de tour. Hij had varkensvlees van zijn eigen farm gesneden voor een BBQ. Echter de helft was zo’n beetje verkoold toen hij klaar was…. Maar goed dat hij het koken tijdens de tour aan anderen overliet:-).
Na ook afscheid van hem en Harry te hebben genomen, kwamen Nadia en ik een beetje onwennig weer in Sydney aan. Er liepen een aantal zaken wat stroef en ik moest weer op zoek naar een kamer, dus ik was weer druk, druk, druk…. We hebben nog een beetje kunnen winkelen en wat dingetjes kunnen doen, maar helaas moest ze zaterdag weer terug naar Zwitserland. Moeilijk afscheid na een intensieve 3 weken, maar we zullen elkaar vast gauw weerzien.

Afgelopen zaterdag ben ik verhuisd naar een grote kamer in een mooi groot huis dat ik met 10 dames mag delen. De hele wereld is er vertegenwoordigd, dus dat is best leuk. De eigenaar ligt momenteel nog in het ziekenhuis (niemand weet wat ie heeft), dus die zal ik eind van de week wel spreken.

Ik heb nog lang niet alles verteld, want het was teveel om op te noemen, maar ik heb in iedere geval een heerlijke 4 weken achter de rug!!
Nu kan ik me gaan concentreren op het begin van de opleiding waarvan ik volgende week vrijdag 1 februari een introductiedag heb.

Ik wil iedereen weer bedanken voor alle mailtjes. Ik wil graag terugschrijven, maar in mijn nieuwe onderkomen werkt het internet nog niet en daardoor kom ik er nog niet aan toe. Ik heb nu alle foto’s gedownload en het verhaaltje weer geschreven, dus vanaf nu zal ik proberen weer eens wat te beantwoorden. Ik kan mijn internet doen in het BIG-hostel, waar ik een poosje heb vertoefd. Het is een eindje reizen, dus ik zal daar niet iedere dag zijn, maar jullie horen vanzelf wel weer van me.

Groetjes!!!

P.S. Wil de kwalloloog zich bekend maken, of blijft hij liever anoniem:-)?